21. Yüzyilda Resulullah'in Gelini...

Sevdiğini dünyaya sevdirecek,

Memnun olduğunu, memnun edecek elbet

MaşaAllah tebarakAllah

Mutlaka okuyun kardeşler..


21. yüzyılda yaşamak ve Peygamber Efendimizin sevdiği, seçtiği bir gelin olmak Sanki bir araya gelmeleri çok zor olan iki vasıf gibi

 
Ancak bu sayımızda kendisiyle tanıştırmak istediğimiz Fatma Çalıkavak Kutbî hanım bunun canlı bir misâli
 
Türkiyede, Fâtihte başlayan bir hayatın Mekke ve Medineye yönelişi İbretlerle dolu bir kader sayfasını daha gelin birlikte çevirelim.

Zât-ı âlînizi bize kısaca tanıtır mısınız?

İsmim Fatma Çalıkavak Kutbî. 1965 senesinden beri dikiş ve moda öğretmenliği yapıyorum. Aslında Vazifeniz nedir? diyenlere, Vazifem paçavra hocalığı!.. diyorum.

1973 senesinde Gülsen Ataseven hanımla tanışmak nasip oldu. Bu arkadaşlık, benim dinimi yaşamama ve hizmet etmeme vesile oldu, elhamdülillah
 
 1975 senesinde de örtündüm. Muhtelif yerlerde, hem vazifemi, hem de hizmetimi yapmayı nasip etti Rabbim. Arkadaşlarımla Hanımlar İlim Kültür Derneğini kurduk. O sırada ben bir taraftan da Şişlide Türk Amerikan Üniversitesi Derneğinde ders veriyordum. Orada hemen hemen her milletten; İtalyan, Amerikan, Fransız çeşit çeşit insana ders verdim.

1984 senesinde evlendim, Suudî Arabistana gittim. Çok ilginç olan evlilik hikâyemi biraz sonra tafsîlâtlı olarak anlatırım. Beyim, İslâm ahlâkını yaşayan, Osmanlı hayranı ve Türk dostu bir seyyid Yani Peygamber Efendimizin torunlarından Suudî Arabistan Hac ve Evkaf Bakanlığı yapmış. Mükemmel bir insanla evliyim, elhamdülillâh.

Çocukluk devreniz İstanbulda geçti, değil mi ?

İstanbulda, Fâtih semtinde geçti çocukluğum Ben yaklaşık sekiz-dokuz yaşlarındayken, yaşıtlarım top oynayıp ip atlardı. Ben de mahallenin gelinlerinin yanına gider, onlarla dertleşirdim. O zamanlar gelin olmak çok zor tabii Görüştüğüm gelinler de o zamanların mânevî yönden ileri gelen kimselerin gelinleri, Fâtih müftüsünün gelini vs

O zaman gelinlerle kayınvâlideler aynı konaklarda, hep beraber yaşarlardı. Kıtlık zamanları olduğu için tel dolaplara kilit vurulur, kilitleri de kayınvâlidelerin elinde olurdu. Her şey düzenli tabiî... Yemek saatli, aralarda bir şeyler atıştırmak fuzûlî görülürdü. İş-güç saatli, yemek vaktine yakın tel dolaplar açılır ve sofra hazırlanırdı.

Gelinler de büyüklerine saygı gösterir ve âilede dâimî bir huzur olurdu. Bir komşumuzun gelini vardı, hiç unutmam. Beyi, Eskişehirde Tayyâre Subayı... Gelin hanım, İstanbulda kayınvâlidesinin yanında Beyi arada bir gelir-giderdi. Bu böyle olmaz, demezlerdi.
 
Eski insanlarda ayrı bir sabır ve teslîmiyet vardı. Tabiî sabır ve teslîmiyet olunca da huzur oluyordu. Onlar pek muhafazakâr kimseler değildi, orta halliydiler. Komşumuzun gelininin yanına okuldan sonra gider:

Semahat yenge, ne var, ne yok? derdim. Birgün:
Ah Fatmacığım, sorma!.. dedi.

O zamanlar her evde elektrik yoktu. Aydınlatma lambalarla sağlanıyordu; biri beş numara, diğeri de idareli lamba diye isimlendirilirdi.

Gelin hanım, onları kırmış, kayınvâlidesine söyleyememiş. Bana:
Ah Fatmacığım, beş numarayı da kırdım, idareli lambayı da Ben şimdi ne yapacağım? Hanımanneme nasıl söyleyeceğim? diye kıvranıyordu. Elinde parası da yok ki, gidip yenisini alsın!
Benim de 25 kuruş haftalığım vardı. Koşa koşa bakkala gidip haftalığımla bir lamba alıp ona götürüp verdim. Çok teşekkür etti.
 
Ardından:
Fatmacığım, senden bir şey daha isteyeceğim!.. dedi.
Nedir? diye sorunca:
Benim canım damla sakızı çekiyor. dedi.

Şaşırdım. Ben çocuk olduğum hâlde canım damla sakızı çekmiyor, onun neden istiyor diye Sonra anladım, meğer hâmileymiş, aşeriyormuş. Ama kimseye söyleyememiş. Böyle sabırlıydı eski insanlar

Arkadaşlarım oyun ve eğlencelerden hoşlanırken, ben çocuk ruhumla, böyle insanların hâcetlerini görmekten hoşlanırdım. Bu yaşadığım çocukluk yıllarımı, derste talebelerime de anlatırım. İşte gençler, biz böyle büyüdük, diye

Babam derdi ki:

Kızım, bir namaza başlattığın arkadaşın olursa, ona yarım kilo kuru üzüm, bir de defter-kalem alalım, hediye olarak götür!.. derdi.
Niçin kuru üzüm? derdim. Babacığım da:
Sabahları 21 tane yerse, zihni açılır. derdi.

Bu güzel hâtıraların yanında, yanlış tavırlar sergileyip bizi kendisinden uzaklaştıran kimseler de vardı. Onlardan da bahsetmek isterim ki, aynı hatayı biz, çocuklarımıza karşı yapmayalım. Daha çocuktum, annemle bir mevlide gittik. Tâbiî başım açık Daha odadan içeri girecekken hocahanım bana hışımlıkla baktı ve bir taraftan da:

Estağfirullah, tövbe tövbe!.. demeye başladı.
Ben de çok şaşırdım.
Hocam, kusura bakmayın!.. Sizi kızdıracak bir şey mi yaptım?! Babam kızınca tövbe getirir de!.. dedim.
O hocahanım da:
Kızım, buraya başı açık girilmez! dedi. Ben de:
 
Hocam, bizim Peygamber Efendimiz kimi kapısından kovdu?! diyerek oradan üzülerek çıktım. Böyle anlayışsız ve kaba tavırlar, çocuklarımızı güzel dînimizden soğutur. Onun için firâsetli olmamız gerekir. Çocuklarımıza her şeyi tatlı dille, rencide etmeden de anlatabiliriz hâlbuki
 

Gençlik döneminizde sizde iz bırakan, sizin mânen yetişmenize vesîle olan, bizim de istifade edeceğimiz hanımefendilerden biraz bahsedebilir misiniz?

Gençliğimde kursta çalışırdım. Talebelerimle meşgul olurdum. Hâliyle çok yorulurdum. Ama bazı kıymetli anneler vardı; onları ziyaret edip, duâlarını alınca, insanlığa faydalı olmak için nasıl gayret ettiklerini görünce, âdeta kuş gibi hafifler, dinlenirdik.

O zamanlar Râbia Anne, Sâime Anne, bir de Zehra Anne vardı. Önce Râbia Anneden başlamak istiyorum. Râbia Anne; gönlü açık, çok cömert bir hanımefendiydi. Zengin-fakir, herkes ziyaretine gelir, o da hepsinin gönlünü hoş ederdi. Evi, âdeta küçük bir tekke gibiydi. Zengin gelir, sadaka verirdi, fakirlere ulaştırması için O da:

Biraz bekle, şimdi gelirler. Kendin ver!.. diyerek herkesi vermeye alıştırırdı. Beyi kendisine ayakkabı alması için para bırakırdı. Fakat o kendisine lastik ayakkabı satın alır, geri kalan parayı, fakir-fukaraya infak ederdi. Rasûlullâha, onun kadar âşık birisini daha görmedim.

 
Hacı Zehra Anne; 40 sene hafız yetiştirmiş bir hanımefendi idi. Müftüler, hâfızlık imtihanı yaparken hemen yetiştirdiği hâfızları tanır:

Zehra Annenin hâfızı mısın? diye sorarlardı.

40 sene evinde talebe yetiştirdi. Hâfızlarına özel ilgi gösterir, onlara hediyeler alıp verirdi. Evi tertemizdi. Her yer pırıl pırıl, örtüleri bembeyaz kolalı idi. Kendisi de çok temiz ve zarîf giyinirdi. Beyaz uzun elbise üzerine, mavi bir başörtü, onun üzerine de bembeyaz dantel bir örtü takardı. Bir çocuk kendisini görse, gayr-ı irâdî ayağa kalkıp elini öpmekten kendini alamazdı.

Birgün ziyaretine gittik, kapıyı çaldık; içerden:

Kim o? diye bir ses geldi. Biz de:

Biz geldik, Zehra Anne!.. Edebimiz bitti, edep almaya geldik!.. diye karşılık verdik. Gerçekten her gelişimizde ondan yeni yeni şeyler öğrenirdik. Âyet ve hadislerden örnekler vererek konuşur, ağzında devamlı karanfil olurdu. Gelen misafirlere tabak içinde nâne ikram edilir, herkes ağzına nâne alır ferahlardı.

Bir de Gönenli Mehmed Efendinin hanımı, Fatma Hanım vardı. Onu arabamla evinden alıp, Râbia Anneyi ziyaret götürürdüm. Gönenli Mehmed Efendi, benden başka kimseyle gitmesine izin vermezdi.

Fatma Hanım da, Gönenli Mehmed Efendiye pek hürmet eder, Efendinin imam olması hasebiyle kıyafetlerini ayrı ayrı kaplarda yıkardı. Temizliğe çok dikkat ederdi. Ölen kimselerin kıyafetlerini yıkayıp, söküklerini diker, muhtaçlara dağıtırdı. Yıllar sonra Gönenli Mehmed Efendiyle Medînede karşılaştık. Bana,

Sen Fatma teyzeni taşıdın, duâsını aldın. Rasûlullâh da seni yanına aldı. demişlerdi.

Gençlik devrenizde dikiş-moda öğretmenliği yaparken, bir taraftan da Allâhın dini için gayretleriniz vardı, değil mi? Bize hizmette ufuk olması için, bu hizmetlerinizden de bahseder misiniz?

Bundan 35 yıl önce, talebe kaydı yapıyordum. Bulunduğum muhitte İslâmı yaşayan bir veya iki kişi vardı. Bunlar iki kardeşti. İslâmî yaşantıları da sadece namaz kılmak ve beylerinden gizli başörtüsü takmaktan ibaretti.

Akşamları da eşleriyle gazinoya gidiyorlar, ellerinde tesbih, gazinoda hırkalarının içinden tesbih çekiyorlardı. Herkes eğleniyor, onlar ise içten içe kahroluyorlardı. Zamanla her şey düzeldi. Beyleri, başörtüsü takmalarına izin verdi. İbâdetlerini de huzurla yapmaya başladılar. Bu anneler, daha sonra kızlarını bana gönderdiler. Tabiî din öğrenmeye gönderiyoruz deseler, o kızlar gelmezler. Onlar dikişe gönderiyorlardı. Ellerindeki işleri işlerken, ben de kalplerini Allah sevgisiyle işliyordum. Bu gelen kızlar, Floryada annesinin başından başörtüsünü alacak tipte kimselerdi.

Bunlardan bir tanesini, annesi bana yaz kursunda dikiş öğrensin! diye getirdi. Baktım surat bir karış, beni de örtülü görünce iyice morali bozuldu. Assolist okulunda okuyormuş, Bir yıl sonra assolist olacak. dediler. Ben kızcağıza döndüm:

Yavrum niye üzgünsünüz? dedim.

İstemeyerek geldiğini söyledi. Ben de:

Hele bir başla!.. Beğenmezsen bırakırsın. dedim. Hem assolist olacaksın, modadan, dikişten anlamalısın!.. diye ekledim.

Gülümsedi. Ertesi gün kursumuz başladı. Ben onlara dikiş öğretirken, bir taraftan da Türk Sanat Müziğinden, Mehter takımından, Yûnusan, Mevlânâdn anlatıyordum. Espiriler yapıyordum. İslâm ahlâkından, modadan, modanın nereden çıktığından, yırtmaçın niçin moda olduğundan filan bahsediyordum. Kısacası ilgilenecekleri her şeyden bahsedip sonucu Allâha bağlıyordum. Bu kızlar, Şişlide, Floryada büyüyen kızlardı. Yazın yüzmek istiyorlar, pikniğe gitmek istiyorlardı. Ben de onları tanıdık arkadaşların deniz kenarındaki villalarına misafirliğe götürüyordum. Etrafta kimse olmadığı için onlar hemen yüzmeye başlıyorlardı. Ben ise:

Siz yüzmeye devam edin, ben öğle namazımı kılayım!.. diyerek ayrılıyordum. Sonra ikindi vakti girince aynı şeyi yapıyordum. Bir kaç defa beni namaza giderken veya namaz kılarken görünce, hemen namazla alâkalı sorular sormaya başlıyorlardı. Ben de onların anlayacakları şekilde anlatınca birkaçı hemen namaza başlıyordu, zaman içinde de diğerleri

Birgün dikişle uğraşıyoruz. Selçuk Kız Enstitüsü mezunu bir kızımız:

Bu gece Mîraç gecesi!.. dedi. Diğeri de:

Mîraç da ne demekmiş? diye sordu.

Ben araya girdim ve onlara:

İlk astronot kimdir? diye sordum. Onlar hemen bildikleri isimleri saymaya başladılar.

Hayır, ilk astronot, bizim Peygamber Efendimiz!.. dedim. (Böyle derken Peygamber Efendimize astronot dediğim için hâlâ içim sızlıyor. Çünkü astronotlarla bizim güzel Peygamber Efendimizi kıyas etmek bile hata Ama onların ilgisini çekmek için biraz da çaresizdim.) Hepsi pür dikkat kesildiler:

Aaa!.. hiç duymamıştık. dediler. Ve Mîraç hâdisesini anlatmaya başladım:
Peygamberimiz, cennette çok güzel bir makam görüp:

«-Bu makam kimindir ey Cebrâil?» diye sormuş.

Cebrâil -aleyhisselâm- da:

«Bu makam, Allah rızası için birbirlerini seven Muhammed  ümmetinin makamıdır.» demiş.

İşte hanım kızlar, biz Rabbimizin çok sevdiği, huzûruna dâvet edip Ona namazı hediye ettiği, «Habîbim» deyip övdüğü ve Onun hürmetine inşallâh bizi de affedeceği bir Peygamberin ümmetiyiz!.. dedim.

Namazlarda okuduğumuz tahiyyat duâsı da, o gece Peygamber Efendimizle Rabbimiz arasında geçen mukâlemedir, yani karşılıklı konuşmadır. O duâyı okudukça, bizler de âdeta bir mîraç hissetmeliyiz.

Baktım hepsi hüngür hüngür ağlıyor.

Hocam, biz bu gece ne yapabiliriz? dediler. Ben de:

Bu gece yataklarınızda yatmayıp, kanepede yatın. Elinizde tesbih, sadece «Allah» deyin! İstediğiniz duâyı edin!.. dedim.

Tabiî rahat yataklarda yatmaya alışmış bu kızlar, kanepede uyuyamamışlar ve sabaha kadar tesbih çekip namaz kılmışlar.

Ertesi gün talebelerimden Nurayın (assolist olacak kızım) annesi ağlayarak geldi. Namaza başlamış. Sonra yanıma geldiler. Başörtüsü takmışlar.

Niye örtündünüz, ben size «Örtünün!» demedim. dedim. Onlar:

Biz, sizi sevdiğimiz için örtündük. dediler.

Ertesi yaz Floryada bir villanın altına kurs açtık. Kızlar durmadan arkadaşlarını toplayıp getiriyorlardı. Babaları geceleri gazinolarda, kızlar kursta Bu talebelerim, sonra ağabeylerini ve akrabalarını namaza başlattılar. Babalarını döndürdüler, sonra da hepsi hacca gittiler. Bütün bunları, talebelerimden, assolistlikte okuyan Nuray yaptı. Birgün geldi, bir rüya görmüş. Rüyasında Hazret-i Ömer -radıyallâhu anh- ona gümüş bir tepsi içinde, iki kılıç emanet etmiş. Birisi Hazret-i Ömerin, diğeri de Hazret-i Ebûbekirin kılıcı imiş. Sonra onları Sâmi Efendimizin kızına götürdüm. Rüyayı anlattılar. O da kendilerine tesbih hediye etti. Sonra bu kızım, güzel bir evlilik yaptı. Evlenmeden önce hep:

Allâhım! Bana dînini yaşayan bir eş nasip et!.. diye dua ederdi.

Gerçekten de öyle birisiyle evlendi. Tam bir Allah aşkıyla yanıyordu. Birgün:
Yâ Rabbi!.. Beni kendine yaklaştır, istediğin derdi ver! diye duâ etmiş.
Bu duâ ne kadar ağır bir duâ.. Sonra çok ağır hasta olmuş.

Nuray, ateşler içinde yanıyor. dediler.

O zaman o hastalıktan Türkiyede 25 kişide varmış. Emes hastalığı Türkiyeye her geldiğimde Nurayın bir tarafı daha tutmuyordu. Önce eli, sonra gözü, böyle böyle yatalak oldu. Kullandığı ilaçlardan dolayı 60 kilo olan Nuray 100 kilo oldu. Talebelerimi de ibret olsun diye ziyaretine götürüyordum. Birgün yanına gittik. Nuray oturmuş gözleri görmüyor.

Arkadaşlar! Katiyyen hâlime üzülmeyin! dedi. Duâm sebebiyle bunlar başıma geldi. Ama siz böyle duâ etmeyin. Gözüm kapalı, ama Rabbim bana neler neler gösteriyor bir bilseniz. Ben çok mutluyum... Benim öldüğümü duyduğunuzda da sakın üzülmeyin! Nurayın düğünü oldu diye sevinin. Ayrıca ölüm rahatlıktır. Ruh, cesetten çıkınca rahatlar!.. dedi.

15 gün sonrada Nuray vefat etti. Ardından sayısız hatimler indirildi. Onun kadar mutlu ölen birisini tanımadım. O bir velî gibi rahmet-i Rahmâna kavuştu.

Talebelerinizle güzel iletişim kurabilmeyi nasıl başardınız?

Bir hocanın talebesini velînîmet olarak görmesi lâzım. Talebelerime:

Canlarım; hayatım sizlerle geçti. Siz benim hayat iksirimsiniz. Sizlerin sayesinde genç kaldım!.. diye iltifat ederdim.

Bunu duyan talebe, sizden kopabilir mi? Gerçekten çok talebem oldu, sayısını bile bilemiyorum. Ama onları çok seviyorum. Onların sadece doğumları bana âit değil, gerisi öz anneleri gibiyim. Onlar da benim öz evlâtlarım gibi

Evlilik hikâyeniz de çok ibretli Biraz da nasıl evlendiğinizden bahsedebilir misiniz?

Beyim,beni önce Mekke�de bir zâttan duymuş:

İstanbulda Fatma Çalıkavak diye bir hanım var, onunla evlen!.. diye tavsiye etmişler. Oda İstanbula gelmiş. Bir ay boyunca aramış, İstanbul Vâliliğine gitmiş, ama bir türlü bulamamış. Bunun üzerine tekrar Mekkeye geri dönmüş.
Aradan bir ay geçmemiş ki, gördüğü bir rüya üzerine tekrar İstanbul yollarına düşmüş. Arkadaşları vasıtasıyla Gülsen Hanımın beyi Doktor Âsaf Ataseven Beye ulaşmış. O da:

Fatma Çalıkavak, benim hanımımın çok samimi arkadaşıdır. Siz onu ne yapacaksınız? diye sormuş. Beyim de:

İzdivaç niyetimiz var. demiş.

Tâbiî o zamanlar ben 40 yaşındayım. Evliliği kitabımdan çıkarmışım. Gençlik yetiştiriyorum. İslâmî hizmetlerim, ideallerim var. Evliliği hiç düşünmüyorum. Sonra bana haber geldi, Arabistandan bir beyefendi geldi, seni görmek istiyor, dediler. Ben de talebelerime burs verecek zannederek, burs buldum diye seviniyorum. Sonra:

Bana vermesine gerek yok, ben birisini göndereyim, bursları ona versin!.. diyorum.

O ısrarla beni görmek istediğini söylüyor. Ama ben hâlâ anlamıyorum. Nihayet:

Neden illâ benimle görüşmek istiyor? diye sorunca:

Bu beyefendi burs için değil, sana tâlip olmak için gelmiş!.. dediklerinde çok şaşırdım.

Ben, onu hiç tanımam, o da beni tanımaz. Nereden çıktı bu iş? dedim.
Gidince kendin sorarsın!.. dediler.

Nişantaşında görüştük. Yanımda ağabey olarak Âsaf Bey var. Beyefendi:

Benim hanımefendiyi görmeme, görüşmeme gerek yok! Bakmayacağım da!.. Rasûlullâh Efendimiz onunla evlenmemi istedi. Onu alıp götüreceğim!.. diyor.
Ben kapının önündeyim. Başını kaldırıp yüzüme bile bakmıyor. Ben şaşkınlıkla:

Nasıl olur? Bizde birisi evlenirken bakılır, araştırılır, kimin nesidir, denk midir? Olur mu böyle şey?! dedim.

Yanında sekreteri var, ona söylüyor, o da bize tercüme ediyor. Sekreterine demiş ki:

Ben Rasûlullâh Efendimizden emir aldım. Fatma Hanımefendiyi alıp götüreceğim. Fatma Hanıma bakmadım bile Ben Rasûlullâhın emrine karşı gelemem. Ben Fatma Hanımın devesiyim. O bana Peygamber Efendimizin emânetidir. Onu sırtıma alıp götüreceğim. Eğer «Hayır, gelmem!..» derse, Rasûlullah Efendimize diyeceğim ki:

«Emanetine gittim, ama o gelmek istemedi!..» Sonra da çıktı gitti.

Meğer rüyasında kendilerine Peygamber Efendimiz benimle evlenmesini emretmiş. Bu yüzden beni arayıp bulmuş. Peygamber Efendimize teslim olduğu için de yüzüme bakmayı bile gerekli görmemişler.

Hatta evlenince kendisi de hiç bakmadıklarını ifade ettiler.

Kel misin, kör müsün, hiç bakmadım!.. Ben sadece Rasûlullâh Efendimin emânetini almaya geldim. dediler.

Şaşırmıştım! Evlenmeyi bile düşünmezken Arabistana gitmek, tanımadığım bir kültürden birisiyle evlenmek ve orada yaşamak beni çok korkuttu. O gece çok garip bir rüya gördüm. Rüyamda; iki ayağımda çok büyük saksılar Oda büyüklüğünde Ben âdeta saksıdaki o topraklara kök salmışım. O saksılarla yürüyorum. Bakıyorum, sanki yerle gök birleşmiş, başım sanki göğe değecek Yere bakıyorum, bir şeyler görmeye çalışıyorum. Sonra «Burası neresi?» diyorum. Semâdan bana bir ses geliyor:

Burası Medîne! diyorlar.

Heyecanlanıyorum. Ne güzel, Medînedeyim. Acaba üstüm-başım temiz mi, müsâit miyim? diyorum. O esnada gökyüzünden önüme kocaman bir ayna düşüyor. Aynaya bakıyorum; başımda çok güzel, bembeyaz bir başörtüsü, bembeyaz bir elbise Elhamdülillâh tesettürüm çok iyi Rasûlullâh Efendime gelmişim. Üstüm-başım müsâitmiş. Sonra yere eğilip bakıyorum; karınca yuvası gibi dükkânlar, evler... İnsanlar, karınca gibi küçücük... Her şey normal seyrinde devam ediyor, ama küçücükler.

Uyandım. eyvah! Bu iş olacak galiba!.. diyorum, ben gidip Medîneye kök salacağım herhalde, diye düşündüm. Aman Yâ Rabbî!.. Benim burada çok işim var, talebelerim var, yetiştirmem gereken gençler var, dâvâm var. Ben bunları bırakamam. Sonra rüyamı Gülsen Hanıma anlattım. O da bana:

Sen, benim kardeşimsin. Senden ayrılmak istemem, ama bu rüya çok açık. Oraya gitmelisin!.. dedi.

Daha sonra bir rüya daha gördüm, onu anlatamam çok özeldir. Ve teklifi kabul ettim. Sonra biz, o Seyyidi eve yemeğe dâvet ettik. Bu iş olacak diye dâvetimize icâbet ettiler. Orada kapıda beni görünce:

Elhamdülillah, yüzüne bakılacak gibi güzel bir hanımefendi!.. diye şükretmiş, oteline dönünce de şükür namazı kılmış.

Sonra evlenip Arabistana gittik. Seyyidî (efendim) o kadar kibar bir beyefendidir ki, şaşırırsınız. Bizde, bilirsiniz, gelin hanım, damat beye terlik tutar. Ben de sabah önünde eğilip terliklerini yere koyunca, terliklere baktı, sonra da bana baktı:

Bu nedir? diye sordu.

Ben de:

Bizim örfümüzde hanımlar, beylerine terlik tutarlar!.. deyince, eğilip terliği yerden alıp onu koltuğunun altına koydu. Bana dönerek:

Ben sizin gibi bir hanımefendinin koyduğu terliği, ayağıma giymeye edep ederim! Siz azîz bir hanımsınız. Bu terliği, böyle kolumun altında ya da başımın üstünde taşırım! Azîze hanımefendi!.. dedi.

Kendileri bana Azîze hanımefendi diye hitap ederlerdi. Kaç yıllık evliyiz, bir defa dahî benden şahsı için bir şey istememiştir. Hatta su bile içecek olsa etrafına bakınır, hizmetçileri arar.

Seyyidî, bir şey mi istediniz? desem, söylemezlerdi. Ben bakışlarından anlayıp getirirsem de mahçup olur:

Sizden bir şey isteyemem, Azîze hanımefendi!.. derdi.

Bu, bir bardak su bile olsa istemezdi. Evlendikten sonra:

Niçin evlilik teklifimi kabul ettiniz? diye sordu. Görmüş olduğum rüyaları anlatınca içli içli ağladı.

Bizim Türk erkekleri, gerçekten hanımlara nasıl iltifat edilir, nasıl kıymet verilir bilmiyorlar. Kıymet verseler de, onu hanımlarına hissettirmek istemezler. Ama Araplar öyle değil!.. Onlarda hanım, evin efendisidir. Evde iş yapmaz, çoğunluğun hizmetçisi vardır. Hatta bir defasında İstanbula geldiğimizde yemek yedik. Bana:

Sizin tabbah (aşçı) ne güzel yemek yapmış!.. dedi. Ben de:

Ne tabbahı, yengem yaptı. deyince şaşırdı:

Estağfirullah, nasıl Kerîme hanımın yemek mi yaptı? dedi. Hanımlar burada yemek mi yapar, yoksa iş mi yapar? diyerek hayretlerini ifade ettiler.

Gerçekten orada bir hanımla, çamaşır yıkaması için veya yemek yapması için evlenilmiyor. Orada hanımın vazifesi, sadece efendisine hanımlık yapmak, arkadaş olmak ve çocuklarına annelik yapmak!.. Orada bir kız evlense, damat evine gelirken, çocukluğundan itibaren kendisine bakan dadısıyla beraber gelir. Orada toplumun standartları bu Hatta bunu yaşadığım bir hâdiseyle açayım:

Evlendim, Arabistana gittik. Evde otururken kapı çaldı. Hizmetçiler mutfakta mikserle bir şeyler yapıyorlar, kapının sesini duymuyorlar. Ben de şahsen ne kapıda beklemeyi severim, ne de bekletmeyi... Baktım kimse açmıyor, koşarak kapıyı açmaya gidiyorum. Seyyidî (efendim) de benim koştuğumu görünce peşimden koşuyor. Ben, ona zahmet olmasın kapıyı ben açayım diye daha hızlı koşuyorum. Bana yetişti, kolumu tuttu, hayretle:

Nereye koşuyorsun? dedi. Ben de:
Kapıyı açmaya!.. dedim. Biraz hiddetlendi:
Nerde yardımcılar, onlar niye açmıyor? diye sordu.
Onların işi var. dedim.
Aaaa, estağfirullâh, bu nasıl iştir?! Hanımefendi, hiç kapı açar mıymış? dedi.
Bizde kapıyı, hep evin hanımı açar. dedim. Çok hayret etti.
Sakın azîze hanım, zât-ı âlîniz bir daha kapı açmasın!.. dedi.

Sen, siz diye hitap etmezler, hep zât-ı âlîniz derlerdi. Orada çocuklar da babalarına Zât-ı âlîniz diye hitap ederler. Erkeklere «hazrettüm», hanımlara da «hazrettüküm» diye hitap ederler. Evde erkek çalışanlar da vardı, ama evin hanımları geçerken, onlar yüzlerini duvara dönerler ve bize hiç bakmazlardı.

Oraya gelin gittiğimde, saray protokolünün içine girdim. Türkiyeye geldiğimizde, havaalanında bizi devlet erkânı karşılardı. Rahmetli Turgut Özal da bizi havaalanında karşılayanlardandı. Türkiyedeyken devletin misafiri olarak Çırağan Sarayında kalırdık. Ama beyimle özel hayatımızda, ne saltanat vardı, ne de krallık Fakir gibi mütevâzi yaşadık. Allah şâhittir ki, ne onun kalbine girdi, ne de benim kalbime girdi o saltanat!.. Şimdi ne o saltanat, ne de o eski zenginlik var!.. Ben yine aynı Fatmayım. O hayata girince de kendimi kaptırmadım, o hayat gidince de üzülmedim. Cenevrede Kral Faysalın Saray Hastanesinde bir fıtık ameliyatı oldum. Ama benim kalbim, orada da hiç değişmedi elhamdülillah, şimdi de aynı Saltanatı yaşadım, ama kalbime almadım. Sarayda ne takılar taktılar bana, ama hepsini buraya getirip buradaki vakıflara infak ettim. Kalbime alsam, hepsini saklardım. Bir alyansla gittim, şimdi de parmağımdaki bu alyansımdan başka hiç bir şeyim yok!..

Gönlüm ne zaman saraylara girdi biliyor musunuz? Ne zaman Allah dostlarının yanındaysam, işte o zaman kendimi saraylarda hissettim. En büyük saray budur; Allâhın sevdikleriyle beraber olmaktır.

Medînede ikâmet ederken de tebliğ faaliyetleriniz oldu mu?

Oradaki tebliğ faaliyetlerimiz, yine kendi insanımıza yönelikti. Benim orada yaşadığımı bilen tanıdıklarım; oraya gelenlere, bizi tavsiye ederler; biz de böylece tanışırız ve başlar bizim gönül faaliyetimiz Gelenler, genellikle oraya resmî bir vazifeyle gelen kimselerdi. Nicelerini tanırım, oralarda yıllarca yaşayıp da bir kere bile hac ve umre yapmamış. Bir kere bile Ravzayı ziyaret etmemiş... Yıllar önce bir grup üniversite hocası Ortadoğuyu seyahate çıkmışlar, sonra da Ciddeye gelmişler. Orada otelde kalıyorlar. Bir tanesinin akrabası da benim eski talebelerimden birisinin yakını Telefon etmiş:

Medinede benim hocam var, onu mutlaka ziyaret edin!.. demiş.

Ravzayı ziyaret edin. dese, gelmeyecekler. Dîne soğuk insanlar... Kendi aralarında uzun bir tartışmadan sonra, bana telefon açtılar, Ziyaretinize gelmek istiyoruz. dediler. Ben de:

Tabiî buyurun, çok sevinirim!.. dedim. Adresi verdim. Hemen hazırlıklara başladım. Hidâyet bulmaları için okuyor, duâlar ediyordum. Beş hanım geldiler. Başlarında küçük bir tül var, tırnakları ojeli Komşuların tuhafına gitmiş:
Kim bunlar böyle? diye soruyorlar.

Şaşırdılar. İkramda bulunduk. O sırada ezân okunmaya başladı.

Öbür odanın penceresinden Ravza görünür, isterseniz buyurun bakın!.. dedim.

Gerek yok!.. Baksak ne olacak? Zaten biz, sizi ziyarete geldik. dediler. Ama içim kavruluyor. Bunlar güya Müslüman!.. Ravzanın dibine kadar gelmişler ve Peygamber Efendimizi ziyaret etmeden gidecekler!.. Allâhım ne olur, bir kere ziyaret etsinler. diyorum. Sonra dedim ki:

Buraya kadar gelmişsiniz, o bizim Peygamberimiz. Bir kere gidip görün, sonra belki istersiniz, ama vaktiniz olmaz!..

İçlerinden birisi:
Evet ya, bir tane Muhammed imiz var! Bu seyahat için bin dolar verdik, bence gelmişken ziyaret edelim!.. deyince, diğerleri de ikna oldu. Çantadan asetonlar çıktı, tırnaklar temizlendi. Abdestler alındı. Kızım onları götürdü. Onlar gidince hemen hacet namazı kılmaya başladım.

Rabbim, ne olur hidâyet ver!.. diye duâ ettim.

Evimiz hemen Ravzanın karşısında, ikindiye döneceklerdi. Akşam oldu yoklar, yatsı oldu yoklar. Ben, çayı-pastayı hazırladım, ama benim misafirler yok!..
Eyvah!.. diyorum. Birisi herhâlde onları orada tersledi, onlar da kızıp oradan gittiler, diye düşünüp üzülüyorum. Yatsı namazından sonra çıkıp geldiler. Gözleri ağlamaktan şişmiş. Hepsi ağlayarak:

Abla bak! Üzerimizi kokla Peygamber Efendimizin kokusu üzerimize sindi. Bizim Peygamber Efendimiz ne güzel gül kokuyormuş. Allâhım bizi affetsin, biz şimdiye kadar nerdeymişiz? diyorlar.

Bakın güzellerim, bunca yıldır buradayım. Ben sizin kadar Peygamber Efendimizin kokusunu duyamadım. Ne kadar mübâreksiniz Peygamber Efendimiz size kokusunu duyurmuş!.. Sizler profesörsünüz. Müslümanlar niye geri kaldı? İşte sizin gibi profesörler İslâmı yaşasalar, Müslümanlar gelişecek!.. Bakın İslâm tarihine Hazret-i Ömerden sonra İslâmiyet ne kadar gelişti!.. Sizler de Türkiyenin Hazret-i Ömerleri olacaksınız!.. dedim.

Kimisi:
Namaza başlayacağım, isterse kocam beni boşasın! O mu beni yarattı? Bundan sonra Allâha kul olacağım.

Kimisi de:
Ben, artık dînimi öğreneceğim!.. dedi.

Gitmeden bana adreslerini verdiler. Türkiyeye gelince bekliyoruz. dediler, baktım Nişantaşında oturuyorlar. Sizi arkadaşlarımızla da tanıştırmak istiyoruz diye ısrar ediyorlar.

Ertesi gün de geldiler. İslâmda niye savaş oldu? diye soruyorlar. Ben de anlattım; hepsinin korunma harbi olduğunu, savaşlarda hiç çocuk ve kadın öldürülmediğini, Peygamber Efendimizin merhametini

Biz profesörüz, ama bunların hiçbirini bilmiyoruz!.. dediler.

Allâhın izni ile Peygamber Efendimizin huzuruna gelip de etkilenmemek mümkün mü? İşte bizler de elimizden geldiğince vesîle olmaya çalıştık. Türkiyeye gelince Etilere, Nişantaşına onları ziyarete devam ettim. Arkadaşlarıyla da tanıştırdılar. Bizler, elimizden geleni yapmakla mesûlüz, onun için çok gayret etmeliyiz yavrum.

Allah, cümlemize dînimizi, sizin gibi aşk ve heyecanla yaşamayı, nice hidayetlere vesîle olmayı nasip etsin. Sizi çok yorduk, teşekkür eder, duâlarınızı bekleriz.

Ne demek güzel kardeşim. Allah, hepimizi yolundan ayırmasın, ayaklarımızı sırât-ı müstakîm üzere sâbit kılsın. Dilimizle söylediklerimizden istifade etmeyi de bizlere nasip etsin. Güzel konuşmak, yerinde söz söylemek güzel; ama her sözün de bir sorumluluğu var. Allah, güzel düşünüp güzel konuşan, güzel niyet edip güzel yaşayan ve huzuruna güzelliklerle varan kullarından eylesin.
 
Âmin.
 
Halime Demireşik Şebnem Dergisi

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !